Een bijzonder verhaal, maar wat het voor mij als journalist nog het meest speciaal maakt, is dat deze ondernemer er zo openhartig over praat. In de loop van de jaren heb ik een behoorlijke dosis ondernemerstreurnis toevertrouwd gekregen. Van die man die na decennia van ploeteren gedwongen was zijn aandelen om niet weg te geven aan een investeerder, om in elk geval het bedrijf te redden. Van de ondernemer die zijn ip-rechten niet goed had veiliggesteld en er niets mee kon toen zijn partner, met dezelfde ip-rechten, vertrok. Of van die manager die na jaren van ergernis het niet meer hield, zijn gram spuide bij de board van het multinationale moederbedrijf, en subiet kon vertrekken. Verhalen waar menigeen veel van had kunnen opsteken, ware het niet dat die mij in vertrouwen verteld werden. Een zeer grote lading boosheid en teleurstelling was mijn deel geweest als ik dat vertrouwen had beschaamd.

In onze industriële, zakelijke, overwegend mannelijke cultuur loop je niet te koop met je ellende, je aangedaan door anderen. Maar waarom eigenlijk niet? Waarom vertellen we elkaar alleen onze successtory’s of in elk geval de verhalen met een happy end? Waarschijnlijk omdat ergens in dat ellenderelaas de component ‘eigen schuld’ verborgen zit. Omdat de verteller wel aanvoelt dat hij op enig moment naïef, slordig of onnadenkend is geweest, en dat de luisteraar dat dondersgoed in de gaten heeft. Dat het, als hij nog wat wil met de rest van zijn leven, bij de eerstvolgende deal geen goede binnenkomer is dat hij naïef, slordig of onnadenkend is geweest. Niks ten voordele van de Amerikanen – want die zijn al zelfbewust genoeg, zeker in deze eurocrisis, nu ze de Amerikaanse oorsprong van de kredietcrisis allang verdrongen hebben – maar die zien in ellende vooral leermomenten. Wij bovenal garanties op nog meer narigheid. Van die reflex moet we toch echt ’ns een keer af.

Een goed ondernemer bevordert innovatie binnen zijn bedrijf door zijn medewerkers vertrouwen te schenken. ‘Ze staan open voor wilde ideeën’, zo valt in het boek ‘Innovatie 3.0’ van Henk Volberda te lezen (zie elders in deze Link). Vrij vertaald: ze staan ook toe dat er fouten worden gemaakt. Dat hun mensen soms naïef zijn, of slordig en onnadenkend en dan met een belachelijk voorstel komen. In zo’n sfeer durft een ondernemer natuurlijk zelf ook fouten te maken en erover te communiceren. Slotsom: een entrepreneur die het geen schande vindt soms naïef, slordig of onnadenkend te zijn, kan een goede, innovatieve ondernemer zijn. Voor degene die altijd alle risico wil uitsluiten en zeer zorgvuldig en nadenkend is, hebben we al een ander woord: bureaucraat.

Martin van Zaalen Hoofdredacteur Link Magazine