De afgelopen weken ben ik met bedrijven in twee sectoren in contact gekomen die het heel gemakkelijk hadden, maar moeilijk hebben gekregen: de farmaceutische industrie en de postmarkt. De farma heeft in de westerse wereld te maken gekregen met overheden die plots niet meer bereid waren alle medicijnen ongelimiteerd te vergoeden. Onder druk van de vergrijzing is paal en perk gesteld aan de zorgkosten. De double digit winstmarges verdwenen en de sector moest zich gaan inspannen om de kwaliteit van haar productieprocessen fors te verhogen en de hoge uitval fors te verlagen. Ook toeleveranciers actief in de postmarkt, met staatsmonopolisten als klanten die bij hun inkoop nooit op een dubbeltje hoefden te kijken, zijn door de privatisering van de sector plots genoodzaakt een stuk kostenefficiënter te ontwikkelen en te produceren. Bedrijven actief in die sectoren, die tijdig hun niveau van alertheid drastisch hebben opgeschaald, komen uit deze crisis sterker te voorschijn. Nadien zijn ze in staat voor de klant van veel meer toegevoegde waarde te zijn dan voorheen. Dan toen ze het nog gemakkelijk hadden.

In sommige sectoren lijkt het Darwinistisch principe vooralsnog niet te werken. Neem de olie & gas en de financiële wereld. Klimaatverandering, onderzeese olielekkages, strandende tankers, miljarden aan belastinggeld kostende reddingsoperaties voor wankelende banken en landen en miljoenen mensen zonder werk, van niets lijkt een afdoende alarmerende werking uit te gaan. Miljardenmarges per kwartaal en miljoenenbonussen per jaar blijven in stand. Deze sectoren lijken een positie te hebben opgebouwd zo invloedrijk dat overheden blijven weigeren de ingrepen te plegen die noodzakelijk zijn. Ooit haalt ‘Darwin’ ook in deze zijn gelijk, dat staat vast. Maar hoeveel ‘soorten’ en saneringen gaat dat eerst nog kosten? Dé oplossing voor de huidige financiële crisis ligt in maatregelen die voor deze sectoren nieuwe, grote dreigingen én kansen creëren. Die nopen tot het scheppen van veel meer toegevoegde waarde voor de klant, voor ons allen.

Centraal in deze uitgave de verpakkingssector, een branche die al decennia synoniem staat voor afvalproductie. Immers, wat rondzwerft op straat zijn altijd de verpakkingen. De druk uit de samenleving heeft ertoe geleid dat een aardbeienbakje nog maar 12 gram weegt en een veel geringere carbon footprint heeft dan de inhoud die tegen 2-4 liter kerosine wordt ingevlogen uit Chili. Hoe vers die aardbeien ook nog mogen zijn, de verpakking is fitter.