Laatst had ik een discussie met iemand: of het woord ‘open’ in ‘open innovatie’ niet wat overdreven was. Het begrip roept nu bij mij het beeld op van een groep onderzoekers waarvan elk lid zijn ideeën de vrije loop laat, zodat anderen die van hen er onbevangen aan kunnen toevoegen en zo waarde kunnen creëren. Maar daar is in de praktijk van de life sciences – het thema van dit nummer – geen sprake van. Voordat iemand zijn mond opendoet, moeten de aanwezigen eerst de portemonnee trekken of ervoor tekenen dat de sprekers in spe minstens zoveel procent van de toekomstige winst opstrijken. Dan is de plaatselijke supermarkt ‘opener’, want die laat je tenminste eerst langs de schappen gaan alvorens je moet afrekenen.

‘Open’ innovatie is dus in feite niets meer dan innovatie door gewoon, op zakelijke basis, samen te werken. Het woordje ‘open’ is er aan toegevoegd door partijen die voorheen binnenbleven, met de deur op slot, om te proberen in hun eentje iets nieuws te bedenken. Het ontgrendelen van hun poort beleven ze nu als een revolutie. Over enige tijd zullen ze het vanzelfsprekende ervan inzien, net zo goed als de baas van die supermarkt zich er allang niet meer op voorstaat dat de klant zelf mag pakken.